Als je helemaal niets meer kunt, word je coach. Ontslagen en geen kans op de arbeidsmarkt? Word coach! Last van een penopauze? Word coach! Afgekeurde voetballer of eierboer? Tja. De ene helft van Nederland coacht langzamerhand de andere helft. Van love-coach tot relatie-coach. Uit alle hoeken en gaten komen helpende handen.

Oké, ik geef toe: mijn aversie tegen coaches en hun rand-collegae (coaches die coaches coachen) is gebaseerd op uh… gevoel. Maar het zijn er domweg ook zoveel. Je kunt geen krant of tijdschrift openslaan of een begripsvolle leef-gezondcoach met scherpe oogjes knalt de pagina’s uit. En als je bij Google het woord coach intikt, mag je blij zijn dat je computer niet vastloopt. Bovendien ben ik van het simpele soort dat ervan overtuigd is dat iedereen vooral zijn eigen ellende moet aanpakken en spieren kweken zonder coach kan heel goed, echt. Daar heb je geen kaalgeschoren meehijgende klerenkast voor nodig. Volledig bevooroordeeld stapte ik dus in de Wereld van de Coach en kwam tot een verrassende conclusie.

Zo begint het artikel, dat afgelopen 7 mei in de Telegraaf Exclusief stond. Het is door Rob Hammink geschreven met een licht cynische toon.

Het volledige artikel kunt u downloaden op deze website onder 'Brochures en informatie'.

Een aantal onderwerpen die worden behandeld in het artikel zijn o.a.: de vele stijlen coaching, de coachplatforms en de beroepsverenigingen. Daarnaast kwamen verschillende coaches aan het woord in het artikel zelf.

Soortgelijke artikelen worden al snel gevonden als men op dit onderwerp zoekt. Er bestaan ook vele actieve discussies over, maar hoe ziet u de toekomst van coaching? Hoe ziet u zich als coach ontwikkelen? Wat denkt u dat coachees van u verlangen in de nabije toekomst?

Kortom, wat is uw toekomstbeeld van coaching?